Column Luuk Koelman • Het krachthonk
- Afbeeldingen ©: rawpixel.com
Vrijdagmiddag, vijf uur. “Fijn weekend!” roepen zijn collega’s in de fietsenkelder, en ze menen het nog ook. Hij steekt een hand op, roept hetzelfde terug. Maar als hij even later alleen naar huis fietst, drukt de last alweer op zijn schouders. Dat gewicht waar geen naam voor is. Hij kan er de vinger niet op leggen. Het is geen verdriet of woede. Meer iets wat gewoon gedragen moet worden.
Doordeweeks heeft hij nergens last van. Vijf dagen lang was hij tussen de mensen. Maar het zijn de weekenden die hem steeds weer zwaar vallen. Thuis, in zijn tweekamerappartement, omringd met enkel zijn eigen gedachten.
Op zaterdagochtend staat hij al vroeg voor de glazen pui van de sportschool. Te wachten tot het negen uur is en ze opengaan. Rechts van de ingang hangt allerhande informatie: groepslessen, lidmaatschappen en de openingstijden. Hij kent de tekst uit zijn hoofd.
- Laatste update op .