Wim Hanssen, 7 oktober 2026

Mijn ouders hadden vanaf 1955 een groenten- en levensmiddelenwinkel aan de Jurgensstraat 128 in Elsloo (later hernoemd tot Dorine Verschureplein 16). Een in de gevel  ingemetselde houten plank vermeldde de naam "In de blauwe druiventros".

Tot begin jaren zeventig had nog lang niet elk huishouden een telefoonaansluiting. Daarom stonden op enkele plekken in het dorp telefooncellen, waar je na inworp van muntgeld een bepaalde tijd kon bellen. Met een beetje geluk hing er ook nog een telefoonboek van de eigen regio aan een ketting. Met een beetje pech was er al iemand aan 't bellen. Als het een verliefd stel was, kon dat lang duren.

Wie daar geen zin in had, kon vaak terecht bij buren, familie of vrienden. Of bij de groentenboer. Zo ook bij ons thuis. Tussen de winkel en onze woonkamer en keuken was een halletje. Daar hing aan de muur een zwart telefoontoestel van bakeliet. De halve buurt kwam bellen vanaf telefoonnummer 04402-647.

Of de bellers ook iets in de winkel kochten, weet ik niet meer. Toen was men nog niet zo van de impulsaankopen; er werd alleen het hoognodige gekocht. Ik neem wel aan dat de bellers vaste klanten waren. Want als je de boodschappen elders deed, was de gang naar de telefoon van de groentenboer bezwaarlijk.

De inhoud van die gesprekken ken ik uiteraard niet. De bellers hadden in ons halletje een redelijke mate van privacy, als ze tenminste niet al te hard praatten. Het zullen ook wel brave en serieuze gesprekken zijn geweest, want een geheime liefde ga je niet bij de groentenboer bellen. Dan wacht je geduldig bij de telefooncel.

Maar op een gegeven moment liep dat bellen in ons halletje de spuigaten uit. Of het aantal bellers toenam of de duur van de gesprekken, geen idee, maar op enig moment kwam er een teller naast de telefoon te hangen. Daarop kon je aflezen hoeveel minuten er gebeld was. Binnen de eigen regio kon je in de telefooncel onbeperkt bellen voor 10 cent. Buiten de regio kostte het ongeveer 15 cent per minuut. Als mijn ouders slim waren geweest, hadden ze een standaardtarief van 15 cent gerekend, want ze konden niet nagaan of er binnen of buiten de eigen regio gebeld was. Maar ze waren vooral braaf en bescheiden; hun standaardtarief was 10 cent.

 + In de jaren 50-70: weinig en kort telefoneren, historiek.net ⇢