Terug naar hoofdinhoud
ATTENTIE: Dit artikel is gearchiveerd; aan de inhoud kunnen geen rechten meer worden ontleend.

Column Koelman • De lange schaduw van 9/11

  • Afbeeldingen ©: rawpixel.com

Vijfentwintig jaar na de aanslagen van 9/11 worden nog steeds slachtoffers geïdentificeerd via DNA, meestal niet meer dan een paar per jaar. Over de doden die druppelsgewijs hun naam terugkrijgen, de foto die Amerika weigerde te zien en Ingeborg Lariby, het enige Nederlandse slachtoffer.

Sean Rooney had warme bruine ogen en donkere krullen. Hij was goed in knuffelen. “Where is my hug?” riep hij elke avond bij thuiskomst. Hij had zijn vrouw Beverly Eckert leren kennen op een schoolfeest. Ze waren allebei net zestien. Toen hij stierf, was hij vijftig.

Sean belde die elfde september rond half tien in de ochtend. Hij zat vast op de 105e verdieping. Het was hem niet gelukt een uitweg te vinden. Onder hem brandde het gebouw. De ramen waren te heet om aan te raken. Rook maakte ademen bijna onmogelijk.

Beverly vroeg of hij pijn had, of zijn longen nog genoeg lucht hadden. Hij zweeg even en zei toen dat het meeviel.

+ Lees verder op koelman.com ⇢

  • Laatste update op .
Deel dit bericht⇢