Column Luuk Koelman • Even in beeld

Afbeeldingen ©: rawpixel.com

Het is avond en je zit aan de bar in je stamcafé. Het tochtgordijn beweegt, een vage bekende komt binnen. Hij ziet je, zwaait, loopt op je af en trekt een barkruk naar achteren. Jullie praten wat, bestellen nog een pilsje en dan staat hij weer op. Tijd om te gaan. Een ferme klap op je schouder en voor je het weet is hij weer verdwenen door het tochtgordijn. Weg is ie. En jij blijft achter met een klein gevoel van gemis. Want iets is voorbij.

Dat is zo’n moment waarop je beseft: de mensen komen en gaan. Maar jij? Jij bent er altijd. In jouw eigen leven ben jij onvermijdelijk de hoofdrolspeler. Jij moet zogezegd elke scène uitzitten, desnoods tegen wil en dank. En al die anderen? Dat zijn slechts figuranten, voorbijgangers.

+ Lees verder bij Luuk Koelman ⇢