De ziel van de Nederlandse blues

Cuby + Blizzards of Cuby & the Blizzards of Cuby and The Blizzards, ze gebruikten die namen door elkaar, geldt als een van de grondleggers van de blues in Nederland. De band werd in 1964 opgericht in het Drentse dorp Grolloo, rond twee centrale figuren: zanger Harry Muskee en sologitarist Eelco Gelling. De bandnaam heeft een charmante oorsprong: "Blizzards" werd uit een woordenboek geplukt, en "Cuby" was de naam van de hond van Harry's buren.

Ruwe stem, puur geluid
Harry Muskee was het gezicht en de ziel van de band. Zijn rauwe, doorleefde stem gaf de muziek een authentiek karakter dat vaak werd vergeleken met Amerikaanse bluesartiesten. Gitarist Eelco Gelling zorgde voor het kenmerkende, sobere maar krachtige gitaarspel. Dat gaf hen een pioniersrol die compleet anders was dan welke andere Nederlandse band ook in die tijd.

Grolloo als blueshoofdstad
De boerderij van Muskee in Grolloo groeide uit tot een ontmoetingsplek voor tal van Nederlandse artiesten en kunstenaars. De band bleef altijd sterk verbonden met het dorp, dat dankzij hen uitgroeide tot een bedevaartsoord voor bluesliefhebbers. Grolloo ademt nog altijd de sfeer van de band en speelt een belangrijke rol in de Nederlandse bluescultuur.

Doorbraak en internationale erkenning
Voor hun debuutalbum *Desolation* (1966) ontving de band meteen een Edison-award. De opvolger *Groeten uit Grolloo* (1967), opgenomen met pianist Herman Brood in de gelederen, werd een klassieker in de Nederlandse popgeschiedenis en bevatte onder meer het legendarische "Somebody Will Know Someday". Ze werkten samen met grote namen als Eddie Boyd en Van Morrison, en in het voorjaar van 1969 toerden ze door Nederland samen met Fleetwood Mac, waarna ze in augustus optraden in de beroemde Marquee Club in Londen.

De band scoorde zowel in binnen- als buitenland hits met klassiekers als "Window of My Eyes", "Another Day Another Road" en "Appleknockers Flophouse" — nummers die nog altijd jaarlijks terugkeren in de Top 2000.

Turbulentie en wederopstanding
Na interne spanningen en wisselende bezettingen viel de band in 1972 uit elkaar. In 1996 werden Cuby & the Blizzards nieuw leven ingeblazen, zij het zonder Eelco Gelling, wiens plek werd ingenomen door gitarist Erwin Java. Zo'n vijftien jaar lang toerden ze succesvol door het theatercircuit. In 2009 verscheen het door Daniël Lohues geproduceerde album *Cats Lost*, dat tot ieders verbazing de gouden status behaalde. In 2007 had Muskee al een Gouden Harp ontvangen voor zijn gehele oeuvre.

Invloed en nalatenschap
Hoewel de bezetting door de jaren heen wisselde, bleef de invloed van Cuby & the Blizzards groot. De band inspireerde generaties Nederlandse muzikanten en liet zien dat authentieke blues niet alleen uit Amerika hoeft te komen. Op 26 september 2011 overleed Harry Muskee aan de gevolgen van kanker, waarmee een tijdperk definitief werd afgesloten — maar de muziek leeft voort als een belangrijk stuk Nederlandse muziekgeschiedenis.

In Grolloo herinnert het C+B Museum aan die nalatenschap. Het jaarlijkse Holland International Blues Festival trekt er gemiddeld zo'n 20.000 bezoekers, en de erfenis van Cuby & the Blizzards is springlevender dan ooit.

+ Cuby & The Blizzards op Discogs ⇢