Jethro Tull is een Britse rockband die sinds het einde van de jaren zestig een geheel eigen plaats inneemt in de muziekgeschiedenis. De band werd in 1967 opgericht en groeide uit van een bluesgroep tot een van de opvallendste vertegenwoordigers van de progressieve rock. Het gezicht en muzikale brein van Jethro Tull is de Schotse zanger, componist en multi-instrumentalist Ian Anderson. Vooral zijn energieke spel op de dwarsfluit, vaak staand op één been, werd het handelsmerk van de groep.

Van blues naar progressieve rock

Het debuutalbum This Was verscheen in 1968 en was nog sterk beïnvloed door blues en jazz. Met gitarist Martin Barre, die zich eind 1968 bij de band aansloot, ontstond het karakteristieke geluid waarmee Jethro Tull bekend zou worden.

Op albums als Stand Up, Benefit en Aqualung combineerde de band rockmuziek met folk, klassieke invloeden en maatschappijkritische teksten. Vooral Aqualung uit 1971 betekende de internationale doorbraak. Nummers als Aqualung en Locomotive Breath behoren nog altijd tot het bekendste werk van de groep. De teksten gingen onder meer over armoede, georganiseerde religie en de positie van buitenstaanders in de samenleving.

Een jaar later verscheen Thick as a Brick. Het album bestaat in feite uit één lang nummer, verdeeld over beide kanten van de oorspronkelijke langspeelplaat. Daarmee dreef Ian Anderson op speelse wijze de spot met de soms overdreven pretenties van progressieve rock. Toch werd het album zelf een klassieker binnen het genre.

Eind jaren 60 begin jaren 70 hadden ze enkele hits in het VK , zoals "Living in the Past" - "Sweet Dream" - "The Witch's Promise" - "Locomotive Breath" en "Aqualung". Met "Bourée" hadden ze in 1969 ook een top-10 hit in Nederland.

Folk, hardrock en klassieke invloeden

Op Songs from the Wood uit 1977 en Heavy Horses uit 1978 kwamen Engelse en Keltische folkinvloeden nadrukkelijk naar voren. Andere albums klonken juist steviger of maakten gebruik van elektronische instrumenten. De voortdurende veranderingen leidden regelmatig tot wisselingen in de bezetting. Ian Anderson bleef steeds de centrale figuur, terwijl Martin Barre tientallen jaren lang de vaste gitarist was.

In 1989 zorgde Jethro Tull voor een opvallend moment door een Grammy Award te winnen in de categorie hardrock en metal. De band versloeg onder anderen Metallica, wat destijds tot verbazing en kritiek leidde. Achteraf geldt deze uitslag als een van de merkwaardigste momenten uit de geschiedenis van de Grammy’s.

Jethro Tull verkocht wereldwijd tientallen miljoenen albums en beïnvloedde generaties rock- en folkmuzikanten. De combinatie van complexe composities, stevige gitaren, akoestische passages, humoristische teksten en natuurlijk de dwarsfluit maakt de band direct herkenbaar. Meer dan een halve eeuw na de oprichting blijft Jethro Tull vooral het levenswerk van Ian Anderson: eigenzinnig, avontuurlijk en moeilijk in één muzikaal hokje te plaatsen.

Kennismaken met Jethro Tull? Schaf dan de verzamel-dubbelaar "Living in the past" uit 1972 aan ⇢ 

+ Wikipedia over Jethro Tull ⇢