logo box 450x250 nostalgie 6c98a1

Nostalgie-Verhalen

Aelsers Leit

Door Guus de Pjêtterrrrrrrrrrrr

 

Nao aanleiding van 'n artikel euver Meas of Maes? (oongeraan dees pagina) waor ut onderwerp van foute in de schriefwieze de aanzat veur ein flink moelgevech tösche de veurzitter van de Sajelaire  en de schriever van dit stök. Volges de létste waere auch in de Aelser vastelaoveswaereld versjillende zaken  verkjért geschreeve . Dao wil ich hie ut mien ens van zêkke.

Gusjke of Guske
Op de jéste plaats de naam van oos beeldje  “ut Gusjke”. Ut is de veurzitter van de Sajelaire zelf gewaes  dae de naam aan ut beeldje gegaeve haet en neet ich . Ich weit dat sommige nog ummer denke dat ich dae naam gegaeve höb omdat ich Guus heit. Maer dat is neet zwa. Ich haup dan auch dat neemes geluif dat ich zwao gek bên gewaes om ut beeldje nao michzelf te verneume.  (Es dat waor zou seen, dan zou ich mich toch moote schaame.) Van mich houw er net zwa leef Huubke of Hoebaer (nao de tsjwéde patraonheilige van Aelse St Hubertus) of wie dan auch  maoge heite.

Lees meer

25 jaor oet Catsop weg

Door Pierre Lemmens

kepelke catsop

Kapelke, Catsop

Catsop wo ich gebaore bèn. Wo ’t auwershoes nog steit.
’T koos waal ein teks van ein leedje zeen, die gedachte veel mich in toen ich op eine sjwanne zonjigmörrege baove op de Knup euver Catsop heen keek. ’t Laok van Aelse zagte ze vreuger. Mèr es ich zwa öm mich bie kiek , de rös om mich bie veul en de boereloch opsnoef. Dan dènk ich wie höb ste hie kènne weggaon , Aelse is waal neet zwawiet weg, mèr de wèrs toch neet mjèr debiej.

Catsop is toch waal ein hechtere gemeinsjap es Aelse, temminste zwa veul ich dat. Veurig jaor 150 jaor kapelke , toen merrekte ste pas wat ein hechte gemeinschap beteikent. Ein processie zwa wie vreuger , same aete zwa wie vreuger , auw herrineringe ophaole euver vreuger.

knup1

Op de Knup, Catsop (Foto Leo Everard)

Es kèndj vossejage in ’t veld, mit de Opa nao ’t bakkes op ’t einj, voetballe op de dreesjpool of taege de paort van de sjuur van Frits van Lowieke Dreese. Kwab den Uul dae goof dich waal ins eine babbelaer, es ver temminste langs Frits van de Not kaome, want dae deeg net of er dich de warre aaf wol snieje. Of die auw tant  van Fransse die gans allein in ’t veld woonde in dat wit hoes op Gaöl aan. Jaore dachte veer dat ’t ein heks waor. Veer möste dao ummer langs es ver nao ’t weike möste wo ver greunte en graas houwe staon veur de knien.


Es de sjwal oetwaor snel heivis en nao de boere , bie de Maös aerappele raape verrekes voore en wiemere plukke. Bie Pieke van de Til krwatte oetdunne en bie Fritske van Cobbe de keu mèllike. En es ich nog tiet euver how piele raape bie Harie de Link, die sjoote mit piel en baog op ein doel en ich ging dao de piele teruk haole, ich stong dan achter eine baom en es eine piel in de rwas kaom dan mös ich roope “Sjampo Dot “ wie Harie de Link dao aan kaom weit ich nog ummer neet. Ich kreeg dao dan ein paar kwartjes veur, die ich geliek weer omzat veur sjlok in ’t winkelke van Tiese.

Sondessmörreges bie Sjefke op de dreesjpool deege ze sjraöme , dan woor ein streep in de drèk getrokke en dao ginge ze dan mit ènkel cente op gwaje ,degeene dae ’t korste bie de streep how gegwajt dae mog de inzat houwte en es ’t slech waer waor ginge ze bènne doppe of kaarte. Es zich eine verbrènt how dan kös ste de pien laote wegbaeje bie Neske van Collard of es eine slech laog ein noveen in de kapel , de klok woor dan geloejt en dan kaome de luuj van Catsop baeje.

Vaöl van die figuure höbbe ’t veld al mötte ruime , gestörreve of verhoes nao “t bejaardehoes of weuning. Kwab den Uul, Fritske van Cobbe, Neske Collard, Toon Van Es, Hoebaer mit dat houte bein , Knabbes dae de gezèt ronjdbrach, es dae ein paar nuuj klante de bie kreeg zag er, ich höb weer ein paar abeneese de bie. Theu en Merie op ’t eintj, Theuke de geruisloze , Snöts Huubke en Maj de Tant bie oos naeve, mien Paat.

Catsop die, zwalang es ich weit mit vastelaovend ummer in de optoch höbbe mitgedaon.

Zellefs de mam haet Catsop verlaote en is in Aelse gaon woone. 25 jaor oet Catsop weg ,wat eine tiet liek ’t mèr al die herrineringe nump mich geine aaf nwats mjèr. Die boereloch ruuk ich nog ummer gair dat merk ich es ich langs de wakkel laop de Hoos in, dao staeke ein kud keu euver van Janje Claessen dae vreug aan mich en Pierre höb ste dich verlaope  ich zèk neet verlaope .

Ich dach bie michzelf wat is ’t toch sjwan ins Catsoppenair te zin.

Pierre van Lies van Tjeu van  Tien van ’t einhèndje

p1110626

In 't Sieckendael, Catsop (Foto Pierre Reubsaet)

Catsop panorama GuusSmeets

Luchtfoto van Catsop (collectie Catsop Van Vreuger | Guus Smeets)

Kirmis in Kaotem

Door Guus Peters

Het veer tussen Elsloo en Kotem is al lang weg en de bindingen met Kotem (die heel sterk waren) zijn verwaterd. Ook de sfeer bij de Maas is weg. Het veer, de vissers, belangstellenden, het bruggetje over de Molenbeek. Toch is dat ook een stuk geschiedenis voor degenen die nu 40-55 jaar oud zijn. Toen het veer er nog was kwamen de jongens uit Kotem en Boorsem naar het wijd en zijn bekende jongerencentrum Utopia in Elsloo. Sommigen kregen ook verkering met meisjes uit Elsloo. Anderzijds met kermissen etc. trokken velen van Elsloo naar Kotem waar men dan niet alleen bekenden uit Kotem maar ook Aelsenaeren trof die in Kotem waren gaan wonen. Men was er zeker niet vreemd. 

Het naar Belgie gaan noemde men overigens “de paöl (grenspalen) euver gaon”. Bij het veer was het een populaire stek voor vissers. Hier kwam het riool in de Maas uit met………voer voor de vissen. Nu het rioolwater eerst via de waterzuivering gaat zit hier niet meer zoveel (lekkere !!!) vis.
Toen ik een jaar of 15 (1974) was gingen we met een groepje jongens en meisjes uit Elsloo op een zondagmiddag stiekem naar de zomerkermis in Kotem (een paar meisjes hadden een afspraak met een Belgisch vriendje). Het was de tijd van strakke spijkerkleding en lange haren.

We fietsten vanaf de Dikke Stein over de kanaalbrug naar de Maas. De jongens fietsen om het hardst om bij de bel te komen. De eerste slaat met de ijzeren hamer aan een ketting op de bel, eigenlijk een ijzeren ring de echte bel is al lang geleden gestolen. Het geluid van de ring galmt metaalachtig over het water, de deur van het veerhuis gaat open, Ernest Penders komt naar buiten. We lopen met de fiets over het bruggetje, rechts zitten vissers uit Elsloo, die roepen “woo gaot geer haer ? “ “ Nao de kirmis in Kaotem zeker ?” “ Waet de mam dat ? “ Maedjes kiek maer good oet dat neems uch get deit” “Drenk maer neet te väöl Belsj beer “.

Foto: De Maas bij Elsloo ooit een druk vertrek-punt voor uitstapjes naar Kotem. Links de restanten van het belhuisje, eigenlijk een klein monument dat gerestaureerd moet worden als herinnering aan het veer.

Ondertussen glijd het veer aan de strakke kabel over de Maas richting Elsloo.
Een eeuwenoud ritueel, maar dat beseft niemand. Ook staat niemand er bij stil dat het snel zal weggaan. In de verte razen al sinds 1973 de auto’s over de Europabrug. Ze staan aan de wankele steiger die met de hoogte van het water meegaat. Ernest hangt het veer met een ketting vast en trekt het bij.
Dan mogen ze het veer op. Het veer pakt de stroom en gaat vanzelf vooruit.
Ondertussen betalen we het veergeld (ik geloof een kwartje). Aan de andere kant aangekomen is de aanlegsteiger van beton en een loodrecht betonnen voetpad moet genomen worden. Dat is duwen!

Bovenaan gekomen zitten ook Aelsenaere, niet te vissen maar binnen in het cafe van het veerhuis.
We fietsen richting Kotem gaan door een dalletje en passeren een oude bunker. Dan zien ze voor zich de attracties van de kermis.



Aan ‘t vaer.
Hier stappen we af en zetten de fietsen bij elkaar tegen een muur. We lopen over de kermis. Niet lang want daar zijn we al te groot voor. Mijn broer Theo en ik moeten wegduiken, want tot onze schrik komen mijn moeder samen met onze buurvrouw tante Wies langs gefietst die gingen op bezoek bij kennissen in Boorsem. De anderen zeggen mooi daag tegen mijn moeder en lachen zich een deuk.
We gaan naar café de Ponderosa, leggen geld bij elkaar en staan in een groepje de zaak te bekijken. Het cafe is druk vol met vrolijk pratende mensen, ook veel bekenden uit Aelse, er klinkt vrolijke Belgische kermismuziek. We drinken trots grote Belgisch potten bier. De meisjes hebben al of niet hun vriendje gevonden en die er geen heeft houden zich wijselijk bij de jongens.

Grote hilariteit is de bespreking van de inrichting van de WC’s. Een open dakgoot buiten. Het wordt langzaam donker en de sfeer is apart vrolijk. Het is zo dichtbij Elsloo maar toch ook weer zo anders. De groep verzameld zich en verlaat de Ponderosa pas als iedereen er is. Op de kermis branden al lichten en het is druk met harde muziek. Er wordt links en rechts nog wat gekeken en we pakken de fietsen. We fietsen terug naar het veer, we hebben geluk het veer ligt aan de Belgische kant. Even wachten tot de mensen die van het veer komen de helling op zijn en dan snel de helling af. Onderaan bij het veer lopen we tegen elkaar aan en liggen bijna in het water. Ernest staat op het veer en maant tot kalmte.

Hij zet ons over, betalen hoeven we niet want de prijs is een retourtje. De Maas is donker en spookachtig. Heel anders als bij licht. De vissers zijn al weg. Hier ga je niet graag alleen. Boven ons staat de kerktoren met zijn verlichtte platen die zes uur aangeven. Mooi op tijd thuis. De jongens zetten de sprint aan, maar nu bergop. De meisjes manen hun bij hun te blijven. Een paar blijven bij hun. Boven de helling bij de Dikke Stein staan de racers te wachten. Er wordt nog even bevestigd dat het een leuke middag was en men neemt afscheid van elkaar.

Aelse, gedich van Jos Hanssen

Wo bèste toch gebleeve  
Mien dörpke aan de Maas
Mit en mit, get weggedreeve
Versjlak, wie bloome in ein vaas  

Aelse, dao is väöl goods vergange
bès grwètsj op alles watste höbs
wat weg is, dat kènste neet vervange
de mis gèt, este door oos dörpke löps

(Elsloo-Op de Berg | foto Fons Verhoeve)

Lees meer

Vuilophaaldienst in Elsloo 1961

Vuilophaaldienst 1961

In 1961 wordt door de gemeente Elsloo een nieuwe vuilophaaldienst in werking gesteld. De hiervoor opgestelde instructie geven wij u onverkort weer. Het stuk geeft niet alleen inzicht in de oude en nieuwe wijze van ophalen maar ook in de omvang van het toenmalige Elsloo. De vuilstortplaats was overigens toen der tijd …….de Lindebergstraat, een prachtige diepe holle weg die hierdoor nu minder diep is. Ook dit geeft een beeld hoe men tegen het milieu aankeek.

L.S.

De nieuwe ophaaldienst voor huisvuil zal starten op donderdag 20 juli 1961, zodat
vrijdag 7 en 14 juli nog op de tot nu toe gebruikelijke manier huisvuil opgehaald zal worden.
Met ingang van donderdag 20 juli 1961 zal dan voortaan elke donderdag de ophaaldienst rondrijden volgens onderstaande route , zodat u na een paar weken precies weet om hoe laat de vuilniswagen bij u langs komt.

Alleen de door de gemeente Elsloo uitgereikte emmers mogen gebruikt worden. Andere emmers (al zijn deze van hetzelfde fabrikaat) worden niet opgehaald. Dit zou een doorbreking van de controle betekenen.

Wij raden u aan om de laatste keer dat nog met een open wagen het huisvuil wordt opgehaald, alles mee te geven wat u kwijt wilt, zoals de nu voor afval gebruikte kisten, emmers, wasteilen enz.

De nieuwe emmers moeten in volledig gesloten toestand worden buiten gezet. De emmers mogen dus niet zo vol gedaan worden, dat het deksel er niet volledig op kan.

Alleen afgesloten emmers passen op de roltrommelwagen en kunnen in gesloten toestand geledigd worden.

De ophaaldienst begint ’s morgens om 7.30 en volgt de volgende route:
Schutterstraat, Veestraat (over de overweg), Gellik, Daalstraat, Einde, Dries, Kaakstraat (tot Terhagerweg), Terhagen, vervolg Kaakstraat, Dorpstraat, Maasberg, Op de Berg, Julianastraat, Schoolstraat, Heirstraat, Past. Dubarstraat, Mgr Kerckhofstraat, Past. Daemenstraat, Past. Tissenstraat, Stationsstraat (van H. Hartbeeld tot Veestraat), Veestraat (tot overweg) *, vervolg Stationsstraat, Steinderweg, Koolweg, Dorine Verschureplein, Jurgensstraat, Charles de Geloesstraat, Dr Poelstraat, Bandkeramiekersstraat, Burg. De Witstraat, Joannes Riviusstraat, Burg. Van Mulkenstraat en Wijngaardstraat.

Burgemeester en wethouders van Elsloo,

De wethouder: J. Wouters
De Burgemeester: mr E.H.A. Meijer


* de hier bedoelde Veestraat tot aan de overweg is de huidige Spoorstraat.

oeg06101 

vuilophaaldienst anno 1910

Rommel Bord

vuilophaaldienst tegenwoordig

Geboren na 1979?!

Geboren na 1979? Lees dit niet! (dagblad De Limburger april 2006)

Dit gaat over mensen die geboren zijn vóór 1979. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij, geboren in de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw, nog leven?Volgens de theorieën anno 2006 zouden wij toch al lang dood moeten zijn?

Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordels of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood of cadmium. Boven aan de trap was geen hekje, wie te ver ging kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat. En als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.

Flessen met gevaarlijkse stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je met je vingers ertussen zat, waren ze weg. Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.

Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van de conserveringsmiddelen. Na 2 weken was Bums nog net zo vers als in de winkel. Kleur en smaakstoffen moeten toen ook al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie je nu echt niet meer. Een kauwgum legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in de mond.

Op school hadden ze maar één maat bank met zo'n heerlijke gevaarlijke klep eraan. Schoenen waren meestal ingedragen door broer, zus, neef of zo. En ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was, leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.

We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren en niemand had een gsm mee. Bos en park waren plekken om te spelen en geen vieze-mannetjes-verzamelplek. Als we naar een vriendje gingen, lipe je er gewoon naar toe; je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken om te komen spelen.

We aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. We hadden geen Playstations, Nintendo, Xbox, 64 televisiezenders, videofilms, dvd surround sound, eigen televisie, computer of internet. Wij hadden vrienden.

De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en o wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die knopjes zaten toen nog aan het toestel vast) Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna mocht kijken.

We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en daar werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ongelukken en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor. We vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwasse die zich daar druk over maakte, laat staan een lieveheersbeestje voor op je jas knoopte.

Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf. Met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren. We voetbalden op straat en alleen wie goed was mocht mee doen. Wie niet goed genoeg was, moest blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.

Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover was ook geen discussie op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.

We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensenmes en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen. Als je de korst niet at, had je de rest van de dag een beetje meer honger. We gingen met de fiets naar school, helemaal zelf. Ook in de winter. Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide, was je een watje.

Als je problemen had veroorzaakt, waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen je wel halen, maar niet om je eruit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.

We hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven te nemen en instaan voor de gevolgen. Hoor jij daar ook bij? Gefeliciteerd! Wij waren helden.

Geboren na 1979? Stronteigenwijs en toch doorlezen hè? Nu weet jij, zachtewattenkind, ook weer eens wat helden zijn!

De Keihelle

Geschreven Door Guus Peters, zomer 2005

Dit stök is allein veur diegene die veur 1970 gebaore zeen. Die daonao gebaore seen mootte maer get anges gaon laeze.

Ich höb mich éns aafgevraog wie ut toch mögelik is dat veer die in de jaore 50 en 60 gebaore seen eigenlik nog laeve. Volges de theorieen van 2004 zouwe veer namelik allang dwat moote seen.

Es veer ens in eine auto zaote, wie de taxi van Sjeng Hermans, dan zaote veer zônger gordel, veiligheidssteulkes of airbag bie de pap of de mam op de schwat.
Deure ginge gewoon toe, en este d’r mit dien vinger tösche kaoms, woore ze blauw en heele ze se dich onger koud water. Koud water hilp auch altied bie bulte op, blauw plaatse, pitschblaore en geschaafd vel. Bie zwaore ongevalle songer blood pwénde de mam dich op de plaats. Van pien woorste hél.

collage1

 

Lees meer